H.P. Lovecraft en comics, da’s altijd een beetje een gevaarlijk huwelijk: fascinerende cosmic horror, maar ook een stevige rugzak aan problematische ideeën. Met de nieuwe stripadaptatie van “The Thing on the Doorstep” bij Top Cow duiken scenarist Simon Birks en tekenaar Willi Roberts recht in dat spanningsveld. Ze nemen een van Lovecrafts klassieke body-horrorverhalen uit de jaren 20 en gieten het in een moderne, visueel sterke graphic novel die tegelijk respect heeft voor de sfeer én durft bij te sturen waar het nodig is.

De basis blijft hetzelfde: een 1920’s setting, dreigende sfeer, en een langzaam opbouwende horror die pas echt ontploft als je al emotioneel geïnvesteerd bent. Maar Birks en Roberts kiezen bewust voor een aanpak die meer lijkt op een hedendaagse tv-serie dan op een oude pulpvertelling. De pacing wordt strakker, scènes krijgen meer ruimte om te ademen en vooral: de vriendschap tussen de twee mannelijke hoofdpersonages wordt uitgewerkt als een echte emotionele ruggengraat. Dat maakt de onvermijdelijke escalatie des te harder binnenkomen, omdat je die band voelt in plaats van er alleen over te lezen.

Tegelijkertijd nemen de makers afstand van Lovecrafts bekende racistische wereldbeeld. De verteller en hoofdfiguur is in deze versie een zwarte man, samen met een zwarte familie die niet zomaar figuranten zijn, maar een actief en warm steunnetwerk. Het is een duidelijke keuze om de wereld van het verhaal dichter bij onze realiteit te brengen, zonder de 1920’s sfeer te verliezen. Zo krijgt een klassiek horrorverhaal een nieuwe laag: je leest niet alleen over een bovennatuurlijke dreiging, maar voelt ook hoe belangrijk het is wie er in het middelpunt van die dreiging staat.

Visueel is dit pure snoep voor fans van duistere strips. Roberts kiest voor een stijl en kleurenpalet die doen denken aan oude schilderijen, alsof je in vergeelde foto’s van de jaren 20 bladert, maar dan met monsters in de schaduwen. De horror zit niet alleen in wat je frontaal ziet, maar in camera-standpunten, spel met licht en donker, en subtiele details die zich overal in de panelen verstoppen. Er zijn beelden die je het gevoel geven dat personage Asenath altijd ergens net buiten je blikveld aanwezig is, zelfs als je niet zeker weet of ze er écht is. Het is dat soort onheilspellende sfeer die perfect past bij de ongrijpbare, kosmische horror waar Lovecraft om bekendstaat.

Voor nieuwe lezers is dit trouwens een uitstekende instap in Lovecraftiaanse horror. Je hoeft de originele novelle niet gelezen te hebben om hier helemaal in mee te zijn, maar als je zijn werk wél kent, ga je extra plezier hebben aan de verschillen. De makers bewaren de essentie van het universum – het onbehaaglijke gevoel dat hoe meer je ontdekt, hoe minder veilig je je voelt – maar verpakken het in een vorm die hedendaagse striplezers meteen oppikken. Denk aan een mix van klassiek gothic horror en moderne genrecomics, met genoeg eigen smoel om op te vallen in het rek.

In een winkel als Mekanik Strip is zo’n titel een droom om aan te raden: hij spreekt Lovecraft-fans aan, horrorfreaks, lezers van Top Cow én iedereen die benieuwd is hoe je een problematische klassieker toch fris en relevant kan hervertellen. Het is zo’n boek dat je eerst voor de creepy cover oppakt, en dan blijft lezen omdat het meer te vertellen heeft dan alleen een goed spookverhaal. Verwacht dus dat we deze “The Thing on the Doorstep” graag naar voren schuiven tussen onze horror- en indiecomics – ideaal voor wie de stap wil zetten van Lovecraft op papier naar Lovecraft in beeld.