Bij sommige projecten voel je meteen: dit is gemaakt door iemand die écht met strips is opgegroeid. De schat van Shaka Khan, de Nero-hommage van theatermaker en muzikant Frank Deckers bij uitgeverij Bonte, is zo’n album. Deckers heeft zijn hele leven een zwak gehad voor Nero en de krantenstriptraditie, en dat merk je aan alles: van de titel tot de opzet straalt het liefde uit voor Marc Sleens universum, zonder dat het een stijve imitatie wordt.

In interviews vertelt Deckers hoe Nero en co voor hem horen bij de keuken van vroeger, de krant op tafel en die typische mix van absurde humor en grote wereldavonturen. Hij is niet gewoon “fan”, hij is iemand die Nero jarenlang heeft bestudeerd als lezer: de manier waarop Sleen dialogen schreef, hoe hij running gags liet terugkomen, hoe hij zijn personages liet botsen op dictators, exotische koninkrijken en bizarre uitvindingen. Met De schat van Shaka Khan wilde hij precies dat gevoel terugpakken, maar dan met zijn eigen handschrift eroverheen.

Deckers geeft zelf toe dat hij nooit de illusie had om Marc Sleen te “worden”. In plaats daarvan streefde hij naar de sfeer: de stijl, de humor, het avontuur en de exotiek van de oude Nero-verhalen, zoals ook in de aankondigingen wordt benadrukt. Dat betekent een kleurrijke cast, een avontuurlijke plot die lekker doorschiet en dialogen die soms heerlijk droog uit de hoek komen. De titelpersonage Shaka Khan – een knipoog die zowel exotisch als speels klinkt – had zo uit de gloriedagen van Nero kunnen komen, ergens tussen een verloren rijk, een geheimzinnige schat en een dubieuze machthebber in.

Interessant is ook hoe Deckers’ achtergrond als theatermaker doorsijpelt in het album. Hij denkt in scènes, in timing, in hoe een grap valt als je even wacht of net doorspeelt. Dat merk je aan de opbouw van pagina’s en de manier waarop personages met elkaar botsen. In gesprekken over het album vertelt hij hoe hij Nero en zijn wereld benadert alsof hij een voorstelling regisseert: iedereen heeft een rol, een ritme, een moment om te schitteren. Dat geeft De schat van Shaka Khan een levendige, bijna “opvoelbare” energie, alsof je de stemmen al hoort terwijl je leest.

Voor Nero-fans is dit duidelijk een boek dat gemaakt is met het hart op de juiste plek. Het sluit aan bij een bredere beweging waarin klassiekers via hommages, nieuwe albums en integrales opnieuw in de spotlights komen, maar De schat van Shaka Khan voelt persoonlijker dan een puur commercieel project. Het is een strip van iemand die zelf als kind Nero las, die later theater en muziek maakte, en nu terugkeert naar dat eerste beeldverhaalvuur. In een winkel als Mekanik Strip zetten we zo’n album graag vooraan: als brug tussen nostalgische lezers die met Nero zijn opgegroeid en nieuwe lezers die willen ontdekken waarom die reeks zoveel generaties heeft meegesleept.