Er hangt iets in de lucht voor Robbedoes-fans, en dit keer ruikt het naar zand, zout water en… een vurige verliefdheid. In het nieuwe album van Marc Hardy en Yann wordt onze favoriete piccolo hals over kop verliefd op de oosterse schoonheid Soumaya, een ontmoeting die hem linea recta naar de Perzische Golf katapulteert. Hardy zet meteen de toon met expressieve, zwierige lijnen die meer doen denken aan een energieke jazzsolo dan aan brave klassieke franquiniaanse klarinetmuziek. Dit is Robbedoes zoals je hem graag ziet: herkenbaar, maar met een stoute grijns.
Wat meteen opvalt in de previewpagina’s is hoe filmisch het allemaal aanvoelt. De kadrering is dynamisch, de personages lijken elk moment uit het papier te willen springen en de decors ademen hitte, rumoer en drukte. Yann duwt Robbedoes en Kwabbernoot zoals verwacht in een avontuur dat balanceert tussen klassieke slapstick en een modern, licht ironisch tempo. De humor zit niet alleen in de dialogen, maar ook in de lichaamstaal en de kleine achtergrondgags die Hardy gul uitstrooit.
Achter de schermen ging er echter een klein drama vooraf aan dit album, en dat zegt veel over Hardy’s toewijding. Na een twintigtal pagina’s had hij het hele project namelijk opnieuw opgestart omdat zijn tekenstijl toen nog te dicht aanleunde bij Vuur, zijn onafgewerkte manga-achtige reeks op scenario van Tome. Om te voorkomen dat hij die oude pagina’s stiekem zou beginnen herwerken in plaats van alles echt vers op te bouwen, heeft hij ze gewoon verbrand: een radicale maar veelzeggende keuze die aangeeft hoe graag hij een zuivere, unieke Robbedoes wou neerzetten.
Hardy kennen we natuurlijk van onder meer G. Raf Zerk, en die grafische lefgozer-energie neemt hij hier vrolijk mee naar het Robbedoes-universum. De personages zijn iets karikaturaler, de gezichten trekken meer, de actie is losser – het voelt allemaal wat ruiger, maar nooit oneerbiedig tegenover de erfenis van Franquin en co. Voor liefhebbers van de reeks “Robbedoes door…” past dit album perfect in de lijn van gastmakers die hun eigen stempel op de mythe mogen drukken, zonder het speelgoed stuk te maken.
Ook inhoudelijk lijkt dit geen braaf tussendoortje te worden. De Perzische Golf is geen neutraal decor, en Yann staat erom bekend actuele onderstromen, geopolitiek en maatschappijkritiek subtiel in zijn scenario’s te verweven. Tegelijk blijft Robbedoes een familiestrip, dus verwacht eerder scherpe knipogen dan zware boodschappen met het vingertje omhoog. Het resultaat oogt als een avonturenkomedie met net genoeg rafelrandjes om zowel nostalgische lezers als nieuwe instappers te prikkelen.
Voor verzamelaars is dit bovendien een titel om in de gaten te houden. De “Robbedoes door…”-reeks nadert stilaan zijn laatste projecten, waardoor albums als dit automatisch een tikkeltje extra speciaal worden. Combineer dat met de cultstatus van Hardy en de scenarioreputatie van Yann, en je krijgt een boek dat zowel voor de doorwinterde Franco-Belgische striplezer als voor de nieuwsgierige nieuwkomer een logische aankoop wordt. In een rek vol manga, US comics en Europese strips zal dit album zich met gemak staande houden naast de groten.
