Er zijn van die reeksen die zachtjes onder je huid kruipen en daar blijven zitten, lang nadat je het album hebt dichtgeslagen. RIP is daar een schoolvoorbeeld van: een rauwe, zwarte, maar tegelijk ontroerend menselijke duik in de wereld van mensen aan de rand van de samenleving. Elk deel volgt een ander personage rond hetzelfde lijk, en langzaam vallen alle stukjes samen tot een macabere, maar briljant gecomponeerde puzzel. In plaats van glimmende superheldencapes krijg je hier verlopen types, kleine kruimeldieven, sukkelaars en schimmen, getekend met een mix van vuil realisme en bijna filmische flair.