Er zijn van die reeksen die zachtjes onder je huid kruipen en daar blijven zitten, lang nadat je het album hebt dichtgeslagen. RIP is daar een schoolvoorbeeld van: een rauwe, zwarte, maar tegelijk ontroerend menselijke duik in de wereld van mensen aan de rand van de samenleving. Elk deel volgt een ander personage rond hetzelfde lijk, en langzaam vallen alle stukjes samen tot een macabere, maar briljant gecomponeerde puzzel. In plaats van glimmende superheldencapes krijg je hier verlopen types, kleine kruimeldieven, sukkelaars en schimmen, getekend met een mix van vuil realisme en bijna filmische flair.

Dat deze reeks nu een volledige herdruk krijgt, is geweldig nieuws voor iedereen die ze gemist heeft bij eerste verschijning of ergens halverwege is ingestapt. Een integrale of heruitgave geeft je de kans om RIP in één ruk te beleven, zoals het eigenlijk bedoeld is: als een groot, naargeestig maar verslavend mozaïekverhaal over dood, miserie en de kleine restjes menselijkheid die blijven hangen. De manier waarop elk album een ander perspectief op hetzelfde drama toont, maakt het heerlijk om opnieuw te lezen, ook als je de ontknoping al kent. Je begint details te zien, kleine hints en achtergrondfiguren die je de eerste keer gewoon voorbijliepen.

RIP is geen feelgoodstrip, maar net daarom past hij zo goed naast je manga, US comics en Europese klassiekers: dit is pure graphic novel in de beste zin van het woord. Het is het soort reeks dat je na afloop even doet zwijgen, om dan enthousiast aan iemand anders uit te leggen hoe slim en intens het allemaal in elkaar zit. De nieuwe herdruk is dus niet alleen ideaal voor nieuwe lezers, maar ook voor de fans die nu eindelijk een mooie, uniforme reeks in de kast willen. Bij Mekanik Strip zijn we daar uiteraard helemaal klaar voor: RIP hoort gewoon thuis tussen de titels waar we met een grijns én een klein rillingetje over praten.