Waterlanders

Na hedendaagse drama's als De maagd en de neger, Mikel, Penelope en Toen David zijn stem verloor, de luchtige fantasie De walvisbibliotheek en een historische uitstap naar het oude Griekenland in Atan van Kea neemt Judith Vanistendael ons in De waterlanders mee naar de toekomst in het jaar 2071 met de gevolgen van de klimaatverandering als een oorzaak voor het avontuur dat een gezin moet ondernemen. Het album van 268 pagina's is niet opgevat als een grimmig, post-apocalyptisch verhaal, wel als "een lichtvoetig en ontroerend theater van de toekomst over de veerkracht van de menselijke geest en de noodzaak om opnieuw te leren ademen met de aarde en met elkaar".


Het jaar 2071. De wereld kreunt onder de gevolgen van de klimaatverandering. Rivieren treden buiten hun oevers, bossen ontbranden en woeste winden vernietigen hele steden en dorpen. Grote delen van Europa worden onbewoonbaar, een volksverhuizing trekt zich op gang. Wanneer het water ook Brussel overspoelt, vlucht de kleine Tommie halsoverkop met zijn oma Beth en overoma Rosa naar Melbu, een Noorse stad boven de poolcirkel, die is uitgegroeid tot toevluchtsoord voor honderdduizenden klimaatontheemden.

Onder onophoudelijke regenbuien en rigide regels proberen ze een nieuw bestaan uit te bouwen, een longboom in leven te houden en de vermiste ouders van Tommie op te sporen. Intussen worden norse Noren vervloekt, schoenen hersteld, trollen gewekt, angsten overwonnen, boomlange liefdes gevonden en strenge wetten verzacht met menselijke warmte en onkiese kunst.

Met De waterlanders schept Judith Vanistendael een ontroerend, tegelijk lichtvoetig en diepgravend toekomstvisioen over de kracht van verhalen, de veerkracht van de menselijke geest en de noodzaak om opnieuw te leren ademen met de aarde.