Dissidenten

Het is 1916. President Woodrow Wilson – een autoritair leider die de samenleving diep verdeelt, en tevens een blanke racist met openlijke minachting voor grondwettelijke rechten – zit in het Oval Office. Raciale spanningen, ongekende economische ongelijkheid, massale steun voor vakbondsvorming en de opkomst van zowel een reactionaire extreemrechtse militie als een groeiende radicale oppositie brengen de fundamenten van de Amerikaanse samenleving aan het wankelen. Een pandemie ligt nog twee jaar in het verschiet. En de twintigste eeuw is nog maar net begonnen.

De dissidenten volgt een groep historische, invloedrijke politiek cartoonisten die voor het tijdschrift The Masses werkten – Art Young, Boardman Robinson, Cornelia Barns en anderen, die in hun tijd toonaangevend waren maar nu in de vergetelheid zijn geraakt – evenals een fictieve jonge Duitse immigrant uit Cleveland, Joe Hertle, die naar New York is gekomen om naam te maken. Ze komen in contact met de grote oppositiegeluiden van die tijd, zoals de journalisten Max Eastman en John Reed, en de radicale provocatrice Emma Goldman. Wat zij in hun cartoons en illustraties vastleggen, is een land dat in de afgrond tuimelt, aangevallen door Duitse saboteurs en particuliere milities, geteisterd door racisme en opgeschrikt door klassenstrijd. Deze cartoonisten, die verslag doen van de tijd waarin ze leven, worden voor deze misdaad aangeklaagd door de Amerikaanse regering wegens opruiing en voor de rechter gebracht. Er hangen hun gevangenisstraffen van twintig jaar boven het hoofd. Twee anderen worden gedwongen het land te ontvluchten en in ballingschap te gaan. Een derde wordt door het Amerikaanse leger gevangengezet en moet zich opmaken voor zijn executie!